Polityka czyli Kłamczucha 2.0

W poniedziałek zwinnie łżę jak z nut

We wtorek przed każdym i każdej kłamię

W środę wprawnie bałamucę

W czwartek bajeruję i łżę jak pies

W piątek tworzę bujdy i brednie na resorach

W sobotę kładę lipę i wierutną blagę

W niedzielę zadaję kłam,  fałszywy pic

i precyzyjny fotomontaż

We dnie łgam !

W nocy wciskam kit!

W wolnym czasie kłamliwie okłamuję swoje zakłamanie

A kłamstwo?!!?

 Ciągle nie popłaca i wypływa

-

to chyba przez te krótkie nogi…

Ostatnio ciężko mi coś napisać na blogu, kampania wyborcza obnaża zgniliznę polskiej polityki, a ostatnie wyroki sądowe pogłębiają dno. Za to chciałabym podzielić się kilkoma swoimi wierszami. O kim pomyśleliście po przeczytaniu ;) ?

*Męka*

Białe mury

Porośnięte mchem

tak dawnej historii

wąskie ścieżyny

deptane stopami

wielkich ludzi

pozostanie po Tobie ślad

płytkie wgniecenie

w glebie

ludzkiego serca

Stare drzewa

Targane wiatrem

Dusz

Smagane promieniami

Cierpień

Hymnami podzięki

Korzenie pijące soki modlitw

Wchłaniające Twój zapach

Jak te inne

W obszernej perfumerii

Od tylu lat

To jest Droga Krzyżowa

Tu na śmierć

Idą troski codziennego życia

Tu jest nadzieja

Na kolejne zmartwychwstanie

Oto kalwaria, 2012

Starodawne kapliczki

Cztery ściany z szeptu modlitwy

Stromy dach z bólu nóg

Skrzypiące drzwi z wyrzeczenia

Najświętszy Krzyż z miłości

Wszystko zespolone łzą

Oto pagórki

Ścieżyny z nadziei

Kamienie z wiary

Drzewa z radości

Cierpienia

Wszystko zespolone

w Bogu

Gwoli ścisłości, 2010

Miałam pięć

Wyglądałam na dziewięć

W życiu straciłam dziesięć

Matematyka nie ogarnia moich cnót

Suma się sumuje

NIEwesoła Rymowanka, 2010

I stworzył Bóg człowieka

Mężczyznę i kobietę

By na świat mogli wydać

Abla poetę

A że to nie bajka

Tylko szczera prawda

Stworzył diabeł Kaina

By poetę zadźgał

Spalił na ołtarzu

wszystkie swe zapiski

lecz popioły rozsypał

na brzegi pobliskie

Kiedy sztylet Kaina

szyję mu przebijał

Feniksa inny poeta

Z popiołów wygrzebywał

Minęły wieki

Lecz wiara nie mija

Że poezja z twórcą

Nigdy nie przemija

Wybory, 2009

odcisk brudnych rąk na śnieżnobiałych kartach

historii

odór trupich główek guseł wieszanych na łut

szczęścia

jęki skazanych na głodową śmierć

rodzin

wrzaski straconych we własnym

domu

trzask łamanego karku

moralności

brzęk tłuczonej szyby

zgody

*

szalona wydeptanym szlakiem

po wyrąbanych lasach imion

spalonych wioskach

ruinach miast

przez wieki

władza

ucieka

*

przed oślepiającym,

gorejącym słońcem

najpiękniejszej prawdy

idzie wprost w kościste

szeroko otwarte

ramiona

śmierci

Głos władzy, 2009

słyszysz? ona cię woła

ta syrena od zawsze czeka tylko na ciebie

wsłuchaj się w pieśń

której nie oparł się

sam Odys

spójrz jak z dala błyszczy

zanurz się w srebrnych odmętach

rzeki sławy

czyż ci którzy nie dali się w niej zanurzyć

nie potrzebują Posejdona

rzuć się w otchłań

skrywającą królestwo

wierna ławica

przypłynie z prądem

który nada twój skok

Kuszenie na górze władzy

Wdrapuj się

tak niedaleko

tak prosto

stok jest stromy

ale po drugiej stronie

czeka gładki zjazd

wdrapuj się

po trupach to takie proste

łatwo omiń lasy

niech karczują je inni

zostaw wszystko co trudne

opuść wszystko co dobre

deptaną padliną

karm hieny

wyjące na niepewnych

skalnych półkach

idź szczyt to magnes

nie pozwoli się cofnąć

wdrapuj się

stamtąd jest tylko krok

do raju

tylko jeden krok

dzielący niebo

od mojego pałacu

Testament

Wampirom pozostawiam noc

Lotnikom niebo

Rybom wodę

strażakom ogień

Robakom ciało

Lekarzom narządy

Mądrym pismo

Głupim pozostawiam się

NA OKRĄGŁO

Kręcimy się po orbicie

I po planecie jak lunatycy

I wokół słońca

Od czasów Kopernika

Kręcimy kiedy trzeba

I kiedy można

Kręcimy się z ziemią

I pod sufitem

Kręci się w głowie

Od kręcenia

o jednym z miast

miało być pięknie powstały zakłady

dzieci cieszyły się na nowe spodnie

mamy piekły drożdżówki i strucle

mężczyźni w koszulach tak biało białych

krawatach w paski i cętki

pan Farben obejrzał hale dokładnie

i krokiem twardym zstąpił ze schodów

a stukot obcasów nie wróżył nic jeszcze

jak nic nie wróżyło to lato

dziadkowie mądrości głosili uczone

a babcie oplotły przybyszów

ksiądz po łacinie się modlił za przemysł

wójt lepił już dziurę w budżecie

jesieni nie złotej lecz czerwonej krwawo

nic nie wróżyło w tym mieście

daleko już myślał już ktoś o milionach

co będą przynosić miliony

i widział jak pręty - śmierci ramiona

na robotnikach się zaciskały

i widział dzieci zabite zbiedzone

ich matki wykorzystane

i mężczyzn w łachmanach tak szaro żadnych

w pasiakach pod łańcuchami

i żołnierz obejrzał prycze dokładnie

i krokiem żelaznym przygniatał kark

i starcy dla siebie grób wykopali

a babcine trupy rozdarły psy

księdza sutannę spalono na stosie

wójt z kulą w czole pod krzyżem leży

a łomot fal morskich nie wróżył nic

i nic nie wróżyło lato

i przemysł jeszcze dobrze kwitł

i nikt nie poradził nic na to

Znam Cię

Znam Cię
Znam twoje imię

I rodowe nazwisko

Znam kolor twoich oczu

Włosów i ust

Wiem ile masz lat

Wiem gdzie mieszkasz

Wiem na co chorujesz

Wiem jaką wiarę wyznajesz

Mam twoje zdjęcie

Mam twój numer

I adres

Mam twoją wizytówkę

I mam twój znak zodiaku

Jednak

zanim staniesz się

moją częścią

drugą połową

Karkiem mojej głowy

Palcem mojej ręki

Krwią mojej tętnicy

Duszą mojego ciała

Odpowiedz mi-

kim jestem ja-

twoje osobiste

ja

*Za późno**

Zakręciła się

I spadła

odszedł

Są chwile które pamiętam

Jak we śnie

ten język spojrzenia

Gdybyś wtedy umiał

Gdybym wtedy znała

Gdybyśmy oboje mieli

choć połowę serca

nie potrafiła drążyć

naszego głazu

Zakręciła się

I spadła

A ja zostałam

sama

Historia Katynia, 2009

Historia Katynia

Widziałem kosmyk ambicji

Widziałem głowę marzeń

Widziałem człowieka

Widziałem ziarno niewinności

Widziałem garść zalet

Widziałem ziemię

Widziałem dym zła

Widziałem lufę wymierzoną z nienawiścią

Widziałem karabin

Widziałem ciało

na ziemi

i karabin w powietrzu

i rękę, która opadała

bez sumienia

• potem

Otoczyli się szańcem kłamstw

Nie pozostało nic

Naszym bagnetem świadectwo

siniaki i płacz po zabitych braciach

Niedostępni za szklaną mgłą

Odcięci od dymów i pogorzelisk

Nie skalali się i nie wyszli ku nam

Moja ręka była zbyt spracowana

Zbyt czarna od węgla

Od cum

Patrzeli na nas

Bo ich oczy nie cierpiały od gazu

od zdrajców

od jaskrawości krwi

Ciężko było się podnieść

Gumowa pałka zostawiła wgniecenie na naszym umyśle

Nienawistna ręka zawsze celowała bez błędu

Mimo to staliśmy i gotowi byliśmy przebaczyć

Oni stali wysoko na Olimpie swojej władzy

I błyskali niewybitym zębem tam

gdzie wschodziło ich słońce

Przydeptani do zimnego asfaltu

Krępowani łańcuchem milczenia

Wciąż czekaliśmy aż otworzą bramę

I z tego polskiego piekła otworzymy furtę czyśćca

W końcu wydawało nam się że jesteśmy u celu

A stół jak u Artura

Okazał się złudną pociechą

Szczelnie zamknięta w pustym skarbcu

biała plama

na kolejne ciemne lata

Ikar

Ikar

Zaklęty w Gwiazdę rozłożył ramiona

Na jeden podmuch czekał całe życie

I tonął w fali ciepłego powietrza

Rozgrzewanego kaspijskim słońcem

Zwodniczy uśmiech nawoływał do siebie

Przyciągał i kusił szaleńczy taniec promieni

On osłabiony okresem czekania

Uległ

Śmierć była słodka

Spadająca gwiazda powoli stygła

Zimne morskie fale czule opatrywały oparzenia

Ani oracz ani rybacy nie zdążyli pomyśleć życzenia

Zginął z miłości

tumaniącej złotej kuli

Z pragnienia nirwany

A ojciec zwinął skrzydła

Jak gryf

Miał teraz zloty łeb lwa

I trochę jego odwagi

Długi ogon diabła

I trochę jego sprytu

Ostre pazury

I trochę agresji

I skrzydła anioła

I jego łkającą duszę

Poczerniały na twarzy

krążył

Unosiły go tylko łkania

Tylko krople

zatrzymane na

drżącej brodzie

Podróż, 2008

Podróż

1

Ścieżka była długa

Co raz mijałem kolejny zakręt

Drzewa kłaniały się w pas

Słonecznej koronie świtu

Powietrze kołysało znajomy swojski zapach rumianku

Spojrzałem w oko białej chmurze i

uwierzyłem

Bóg dał mi drugą szansę

2

Był letni wieczór

Wracałem pijany wściekłością

Matka znów zaprzedała duszę

Tłumaczyła się starością

Nie zauważając dawnej sukienki

wchłaniającej kałużę pod wanną

Kolejny raz

nie zdążyła się doczołgać

Droga była śliska

Co raz mijałem bukowe trupy

Pnie zawężały mi drogę

Łysymi koronami

Powietrze w samochodzie było zbyt gęste

Zobaczyłem tylko dwa świetliste oka

i moja świadomość poszybowała poza horyzont

on był w ciężkim stanie...

3

Był zimowy ranek

Wracałem otrzeźwiony mroźnym powietrzem

Oddałem lekarzowi nowo zarobione pieniądze

Te pierwsze- uczciwe

Tłumaczyłem się obowiązkiem

Nie wspominając o nie rdzewiejącej miłości

Kolejny raz przemawiającej do rozumu

Moja duma zginęła w niewyjaśnionych okolicznościach...

4

Szedłem pełnym kwiatów ogrodem

po horyzont roztaczał się bajkowy krajobraz

Wspaniała karmazynowa zorza

płonęła tuż nad ciemnym błękitem

statecznego morza

Nie znałem dotąd uczucia porywającego zachwytu

za lasami gęstymi od myśli

wzlatujących to nad wzgórza idei

to nad ciemne i mroczne doliny

wyłaniały się nowe drogi

prowadzące w obłoki

czasem wyżej aż po krańce

znanego mi kosmosu

Idąc tak wyboistą ścieżką

zdarzały się rozwidlenia i ciemne stepy

przytłoczone pożółkłymi chwastami

ledwo podtrzymującymi ociężałe

nijakie powietrze

w przepychu naturalnego chaosu

zdumiewałem się prostotą bogactwa

miałem teraz swój prywatny

rozkoszny Eden

A wszystko

Bo szukałem

i znalazłem prostą równinę

dotąd nie tkniętą

-

Przebaczenie

To była jedyna niezapomniana podróż

W głąb siebie

Zima ***

***

mroźny ranek przestraszony zębami lodu,

pyszniącymi się w odbiciu ledwo żywej z zimna rzeki,

nieśmiało wychyla

delikatne obłoki zza horyzontu,

bladym okiem skostniałego słońca

z zaciekawieniem spogląda na las

na odizolowaną od zgiełku i hałasu przestrzeń,

spowitą nieskazitelną bielą,

przed którą szarość nocy ucieka w stronę księżyca,

podążającego, dla ogrzania się, w okolice równika,

dociera środek dnia

spadający lekką kaskadą śnieg,

dodaje niemłodym drzewom powagi,

emerytowane brzozy tulą się do siebie,

zasłuchane w magię enigmatycznej muzyki natury,

którą skrzypiące szkielety buków,

obejmują polanę

sędziwy dąb, ubierając śnieżny kożuch,

dziwi się wiewiórce, wybitej z orzechowego snu,

że jej rude futro zakłóca biel lasu,

podczas gdy bezpieczne, ciepłe gniazdo w jego pniu

stoi otworem

słońce zmęczone przetykaniem promieni

przez siatkę konarów,

udaje się na spoczynek

zbudzony nagłym poruszeniem księżyc,

zmierza do conocnej pracy,

lekkim wietrzykiem, kołysze las do snu

aksamitna kurtyna nocy opada,

koło zimowej doby ponownie rusza,

śnieg sypie nieprzerwanie...